O odseku

Odsek za srpski jezik i lingvistiku, sa svojim dvema katedrama – Katedrom za srpski jezik i Katedrom za srpski jezik kao nematernji, matični je odsek za dve studijske grupe: Srpska filologija: Srpski jezik i književnost i Srpska filologija u kontatku s mađarskom / slovačkom filologijom. Na Odseku se, pored osnovnih, organizuju i diplomske (master) studije – Srpska filologija: Srpski jezik i lingvistika. Od školske 2002/3. u okviru Odseka postoji i Centar za srpski jezik kao strani, u kojem polaznici uče srpski jezik i upoznaju se sa srpskom kulturom, istorijom, geografijom i društveno-ekonomskom strukturom Srbije.
Nastavnici sa Odseka, pored nastave, uključeni su u naučne projekte pokrajinskog i republičkog ranga. Odsek je, naime, nosilac dvaju aktuelnih projekata Ministarstva za nauku Republike Srbije: projekta Istorija srpskog jezika i projekta Standardni srpski jezik, koji su visoko rangirani od strane Ministarstva nauke i zaštite životne sredine. Od 1965. godine Odsek uređuje međunarodno poznati lingvistički časopis Prilozi proučavanju jezika, u kojem se objavljuju naučni prvenci talentovanih studenata i mlađih saradnika. U 2002. godini pokrenuta je i edicija Lingvističke sveske u kojoj je dosad štampano 9 knjiga.
Odsek nastavlja rad Instituta za južnoslovenske jezike koji je od 1976. do 1993. godine, kada je došlo do transformacije Filozofskog fakulteta, poslovao kao pravno lice u okviru Fakulteta. Institut je nastao spajanjem Katedre za južnoslovenske jezike i Instituta za lingvistiku.
Katedra za južnoslovenske jezike osnovana je 1954. godine, kada je i započeo rad Filozofskog fakulteta predavanjem (1. decembra) Aleksandra Belića. Njen rad iz tog perioda obeležila su prepoznatljiva imena naše lingvističke nauke: Milivoj Pavlović, Pavle Ivić, Milka Ivić, Petar Đorđić, Ivan Popović, Aleksandar Mladenović, a ubrzo zatim i Rudolf Kolarič, Vojislav Ilić, Dušan Jović, Jovan Kašić, da bi nakon toga počeli pristizati kadrovi školovani na ovom fakultetu i njegovi magistrandi odnosno doktorandi – Jasna Melvinger, Dragoljub Petrović, Milorad Radovanović, Vera Jerković, Jovan Jerković, Mato Pižurica i dr. Vojvodina, imajući zavidnu kulturnu tradiciju, bez univerziteta ali s glasovitom Maticom srpskom, znala je da okupi, ceni i podstiče prave vrednosti, a novoosnovana katedra, nastala u duhu dobre belićevske tradicije, pokazala se kao otvorena sredina za prodor modernih lingvističkih strujanja.
Osnivanje Instituta za lingvistiku krajem 1969. godine bilo je rezultat boljih uslova za rad (s ovim korakom se, naravno ne slučajno, poklapa izlazak prve generacije postdiplomaca pri istoj katedri), kao i procene da katedra, s tradicionalnim ustrojstvom, navikama i obavezama, nije najpogodnije mesto za organizovani timski rad koji podrazumeva, između ostalog, dugoročniji rad, drukčiju organizaciju posla, formiranje obimne dokumentacije i raznovrsniji profil kadrova. Svoje postojanje Institut je opravdao visokom naučnom produkcijom i publikacijom različitih monografija i rečnika kao rezultata svojih istraživanja.
Katedra za južnoslovenske jezike u integraciju je ušla s afirmisanim kadrovima, a Institut za lingvistiku s razrađenim naučnim projektima, prilično bogatom dokumentacijom, specifičnim i dobrodošlim iskustvom u timskom naučnom istraživanju i sa iskustvom samostalnog institutskog rada i poslovanja, relativno mladim kadrom i, uz to, obe strane s iskustvom zajedničkog rada i svestrane saradnje. Tako se Novi Sad, u relativno kratkom vremenu prema univerzitetskim merilima, afirmisao kao prepoznatljiv lingvistički centar. Dokaz za to su desetine specijalizanata, gotovo sa svih kontinenata, od kojih su mnogi danas značajna lingvistička imena. Zato se neretko govori o novosadskoj lingvističkoj školi, čiji su zaštitni znak bili i ostali Pavle i Milka Ivić, a Odsek za srpski jezik i lingvistiku njeno uporište.

 

Vrh strane